Czy 90 stanie się moją ulubioną liczbą? Być może. Czy jestem happy? Tak, dzisiejszy dzień spełnił moje wymagania. Czy w końcu mogę przestać zaprzątać sobie głowę rekrutacjami? Myślę, że mogę zaryzykować!
Dzisiaj w programie była jedna rozmowa, jako follow up do rozmowy z piątku. Tempo niespotykane, co nie?
Wczoraj trochę się przygotowywałem. Choć wiedziałem, że to nie będzie rozmowa techniczna, tylko bardziej dotycząca oczekiwań, stylu pracy i takich tam tematów. Mimo to, parę ściąg zrobiłem.
No i tak też było. Przy czym prawie zawaliłem sprawę, bo wgrałem się nie na ten call. Wtopa masakra. Mialem wpisane dwa spotkanie, z czego jedno nieaktualne. Oczywiscie wybrałem nie to co trzeba. Facet czekał 5 minut. Ten głupi Teams kazał mi przepisywać jakieś głupie literki podczas gdy ważą się moje losy, jakie to było absurdalne.
Więc rozmowa jak najbardziej dot. organizacji pracy, doświadczenia, moich ambicji, zaibteresowań i tak dalej. Sam też zadałem kika pytań. Atmosfera dość luźna, bez napiny mimo złego startu. W rozmowie kilka razy słyszę „jak będziesz w zespole” a nie „jeśli będziesz”. Później jednak na drugą nóżkę, że on ma jeszcze kilka interviews.
No to po wszystkim w dość dobrym nastroju byłem. Ale hello, nie robię sobie nadziei, no bo jak to to. W międzyczasie zastanawiam się, czy jakiś bank nie zadzwoni, co by potwierdzać zdolność kredytową, bo zakładam, że przed świętami zadzwonią.
No i nagle telefon, numer nie znany mi. A to hr z tego właśnie zakładu pracy, pyta jak rozmowa, czy wszystko gra. No ja że tak. To ona, że chcieliby mi złożyć ofertę. Szczegóły jednak w styczniu, bo approvale muszą zebrać. A ja no że zajebiście. Git.
Więc tak to było. Nie kłamię. Trochę szok. Trochę zajebiście. Abstrahując od tego wszystkiego – może w końcu uda mi sie wrzucić na luz i wyjechać w góry, jeśli się okaże, że umowa jest w porządku?
A na koniec wpadł przelew. Odprawa. No niczego sobie, nie spodziewałem się że tak dużo, ale ciiiii